Op zoek naar de patiënt als persoon

 

Betrekken van patiënten is ‘hot’. Soms oprecht zo gevoeld en doorleefd door organisaties, soms omdat het vanuit marketingperspectief slim is om te doen.

Het maakt de zorgprofessional alerter op het patiëntenperspectief, de patiënt voelt zich meer op waarde geschat en serieus genomen. Ook de kwaliteit van zorg zou er wel bij varen. 

Patiëntgericht genoeg?

Zijn we er als we de patiënt steeds meer betrekken binnen het ziekenhuis? Wanneer zijn we patiëntgericht genoeg? Wie bepaalt dat? Kunnen we nog een stapje verder? Vragen we misschien de patiënt alleen mee te denken met die zaken waar het ons goed uitkomt, of het weinig inspanning van ons vraagt? Zien we hen enkel als het ons uitkomt?

Wat zou er gebeuren als we:

  • niet vragen wat patiënten vinden van de zorg die wij hebben geboden, maar welke zorg hij nodig heeft en hoe hij die het liefst wil ontvangen?
  • onderzoeken welke waarde een patiënt hecht aan de zorg?
  • vragen hoe wij die waarde om kunnen zetten in aanpassingen voor die ene patiënt?
  • het verschil kunnen maken voor deze persoon
  • aandacht geven aan de kleine dingen, zoals oncomfortabel liggen
  • zorgen dat patiënten zich ‘gezien’ voelen
  • oog hebben voor de patiënt als persoon in zijn geheel
  • met patiënten in gesprek gaan over wat ze zien en nodig hebben voordat we 'van alles organiseren'

Daar naar op zoek gaan, verder gaan dan dat wat redelijk ‘makkelijk’ in te passen is, is de grote uitdaging. Dat is een stapje verder, want dan moeten wij ons als organisatie en als medewerkers aanpassen. Dat kan in mijn beleving vaker.

Mooi voorbeeld

Onlangs bezocht ik het IHI congres te London en hoorde daar een mooi voorbeeld van wat ik bedoel. Een ziekenhuis in Engeland was gestart met thuisbezoeken bij chronisch zieke kinderen. Voorheen werden ouders, bij exacerbaties van de ziekte, gevraagd om snel naar het ziekenhuis te komen voor verdere beoordeling en behandeling van hun kind. Natuurlijk doen ouders dit. Maar het betekent wel dat zij vrij nemen van werk, oppas regelen voor de andere kinderen, vervoer regelen naar het ziekenhuis, etc.

Dit ziekenhuis heeft ouders gevraagd waar bij hen de grootste last zat ten aanzien van de ziekte van hun kind. Deze zat naast bezorgdheid over hun kind, vooral in organisatorische bijkomstigheden. Het ziekenhuis wilde hier op inspelen en is gestart met thuisbezoeken bij chronisch zieke kinderen bij wie verergering van de ziekte opspeelt (niet acuut levensbedreigend).

In overleg met de ouders, de kinderarts en de kinderverpleegkundige wordt het kind thuis beoordeeld en wordt gekeken welke behandeling nodig is. Soms is alsnog een opname in het ziekenhuis nodig. Veel vaker blijkt dat het kind ook gewoon thuis kan herstellen. Hierdoor haal je de organisatorische rompslomp die belastend is voor ouders van chronisch zieke kinderen, op een simpele manier, weg. 

Lef

Ook het ziekenhuis past zich dus aan en is betrokken in het leven van patiënten. De focus gaat richting die ene individuele patiënt en wat we daarvoor kunnen betekenen. Dat vraagt flexibiliteit, oog hebben voor en lef hebben om echt verder te gaan. 

Over de auteur

Vera Molenaar is senior adviseur kwaliteit en veiligheid bij het Elisabeth-TweeSteden Ziekenhuis (ETZ) in Tilburg. Zij liet zich voor dit artikel inspireren door de publicatie 'De organisatie van patiëntenparticipatie in 3 ziekenhuizen', waarin 3 functionarissen patiëntenparticipatie vertellen over hun ervaringen om patiënten een betekenisvolle rol te geven bij de organisatie van zorg in hun ziekenhuis. 

Lees de publicatie De organisatie van patiëntenparticipatie in 3 ziekenhuizen.

Dit artikel is geschreven door:

Vera Molenaar

Reacties

Patiënt als persoon

Beste Vera, ik sta volledig achter de inhoud van je artikel. Ik wil alleen de suggestie doen, om "didactisch" informeren toe te voegen. Uit eigen ervaring weet ik hoe ontspannend de juiste voorkennis kan zijn. Video gaat verder dan de eeuwige folders... Dit is een meedenk-opmerking, geen reclame -_- Had als medisch voorlichtingsfilmer een paar keer een prettig contact met Wim Pleunis, St. Elisabeth-ziekenhuis. Hoe dan ook: succes :-)

Pages

Reageer